Aslında ne kadar kutsal bir kelimedir ki kelamın yetersizliğinin de bir kanıtıdır arkadaşlık. Klişe bir laf olacak ama ''Bazı şeyler anlatılmaz yaşanır.''
Kan bağı yok akrabalık yok ama gönülden bağlılıktır arkadaşlık.Yediğini içtiğini paylaşır, her zaman beraber olursun. Derdini, üzüntünü paylaşırsın.
Sen senden gidersin sende bile arkadaşın kalır seni kendine getirmek için. Fedakarlığın vücut bulmuş halidir kimi zaman.
Ama ne yazık ki çıkar uğruna kullanılan insanlar da en çok arkadaşlardan çıkar. Günümüzde arkadaşlığı tam anlamıyla yaşatan çok insan yok. Anıları paylaşabileceğin, önceden güldüklerine yine gülebileceğin birilerinin olması ne kadar güzel bir şey.
Farkında değilizdir belki ama arkadaşımız bizden beklemediği bir tepki aldığında kırılabilir ve çok üzülebilir. Kırgınlık farklı bir durumdur. İnsan sevdiğine kırılır çünkü. Arkadaşının,sevdiğin insanı hataları olabilir.
Kırılırsın. Birbirinizi ne kadar sevdiğiniz ya da karşılıklı yapılan fedakarlıklar bir anda kaybolur. Bir de bunun üstüne özür dilemek yerine aynı şeyi tekrarlarsa var arkadaşlığın haline...
''Farkına varamamış olabilir'' diyebilirsin doğru olabilir. Ama tekrarı olursa iyimserlik olarak kalır düşündüklerin.
Arkadaşlık zorlu bir kavramdır. Zamanla ısınır zamanla sırtını dayarsın. Ama küçük bir lafla bitebilir ne yazık ki araya mesafe girebilir.
Ortak arkadaşlara sahipseniz eğer bu daha güç bir durumdur. Ortam bozulur ''O geliyorsa ben gelmiyorum'' lar başlar ve zamanla geriye kırılmış bir kalp ve yitirilen anılar kalır.
Bu yazıyı okurken neden bu kadar karamsar bir düşünce tarzı diyebilirsiniz. Belki de yazıyı ithaf ettiğim kırgın olduğum yakın bir arkadaşım var şu an. Belki aramız düzelince sen bana böyle şeyler yazdın yazdırdın diyecek. Belki hiç farkında olmayacak.
Kırgınlık kolay ve affedilebilir, zor olan arkadaşlık...
Yardımları için The Tey Man' e teşekkürler :)
